خداي بزرگ صبر عنايت فرمايد . هاشم جان روحت با روح شهداي كربلا محشور باد
روز ششم فروردين ماه سال ١٣٨٦ به قصد عزيمت به روستاي رباط پشت بادام حدود ساعت ١٤ از منزل خارج شد تا خواهر گرامي اش را كه آنجا منتظر بود به مهرجان منتقل كند هنوز ٥ كيلومتر از مهرجان خارج نشده بود كه اجل مهلت ادامه زندگي به مرحوم هاشم كدخدا جوان ١٩ ساله ( دانشجو )نداد و وسيله نقليه پيكان سواري بسيار ناجوانمردانه پرونده زندگي آن جوان رعنا را مختومه كرد .علت واژگوني كاملا مشخص نشد ولي چون قبل از رسيدن به پيچ تند در مسير فوق خط ترمز يكطرفه اي مشاهده مي شد احتمالا ديسك فلزي كه لنت ترمزهاي جلو با فشار به آن وسيله نقليه را از حركت باز مي دارد شكسته شده و يكي از لاستيك هاي جلو (سمت راننده)يكباره از حركت ايستاده و باعث واژگوني شده كه تنها سرنشين آن بعلت ضربه اي كه به مغزش وارد گرديده بودو بر اثر خونريزي زياد جان به جان آفرين تسليم كرد.روحش شاد .داغ جوان ديدن بسيار بسيار سخت است .هر بار كه چشمان اشكبار مادر مرحوم هاشم كدخدا را مي بينم از اين دنياي فاني و پست دل زده مي شوم وانگار تمامي غمهاي دنيا بر دوشم سنگيني مي كند اگر شرم نمي كردم هر بار كه بر مزارش گذر مي كردم ساعتها بحال خودم و روزگاري كه مي گذرانم اشك مي ريختم و البته هر بار بخود مي گويم اين عاقبت همان دنيايي است كه در آن هر لحظه آرزويي نو در سر مي پروراني فارغ از اينكه شايد دمي ديگر يا ساعتي ديگر با تمامي دغدغه و كبكبه و پست و مقام و ثروت و تمامي دلبستگي هاي دنيوي زير خروارها خاك آرام و بي صدا آرميده باشي و تنها بر سنگ مزارت كلماتي كوتاه خواهند نوشت و ديگر هيچ ......... ولي خدا بداد دل مادر برات برسد كه از سال ١٣٦٤ كه براتعلي مفقودالاثر گرديد اشك در چشمانش بود و هيچ اثري از فرزندش نداشت حتي سنگ قبري بنامش نداشت كه با ديدنش آرام بگيرد تا سال ١٣٧٥ كه چند تيكه از استخوانهاي برات را برايش ارمغان آوردند.و شايد پس از آن سكوت كرد و ديگر گريه هايش را كسي نديد ولي آيا كسي از دل او نيز خبر دارد. فقط خداست كه مي داند . خدايا به تمامي مادران شهيد صبر عنايت بفرما.به تمامي مادراني كه داغ فرزند ديده اند صبر عنايت بفرما خدا به داد دل مادر مرحوم هاشم كدخدا نيز برسد و صبري جميل به او عنايت فرمايد