محرم ، ماه ماتم، چه ماه پر ابهتی....محرم باز هم امد تا مارا بار دیگربا خود تا صحرای كربلا ببرد...محرم امد تا باز هم صدای ضجه كودكان و زنان به گوش اسمان برسد...محرم امد تا باز هم بوی خیمه های سوخته به مشام رهروان راه حسینی برسد...محرم با اسم حسین عزت گرفت...یادم میاد وقتی كه كودكی بیش نبودم هر موقع كه محرم می رسید مادرم پیرهن مشكی ام را به من می پوشاند ..از او میپرسیدم : برای چه باید لباس سیاه بپوشم؟...و او می گفت چون در این ماه فرزندان زهرا سیاه پوش شدند...ان زمان كه بچه بودم و معنی حرف های او را نمیدانستم...نام حسین همیشه برایم مترادف با شهادت است...هر وقت كه محرم می اید به خودم می گویم : بنده خوب خدا بار دیگر فرصتی پیش امده تا ارادتت را ثابت كنی و تو شه ای هر چند اندك برای خودت فراهم نمائی...ولی وقتی محرم به پایان میرسد همیشه این مسئله فكرم را مشغول می كند كه چرا من هنوز نتوانسته ام فلسفه عاشورا را درك كنم؟...ماه محرم كه میرسد هر كس به اندازه وسع خود و در حد توانش به مولای خود ابراز ارادت می كند..یكی با دادن نذری .. یكی با بر پائی تكیه و تعزیع و یكی هم با سینه زنی و گریه كردن. و ديگري با مداحي . .خلاصه در این ماه همه بسیج می شوند تا ذره ای از مظلومیت این امام مظلوم را به منصه ظهور برسانند
به جز از علی كه ارد پسری ابولعجائب كه علم كند به عالم شهدای كربلا را

السلام علیك یا ابا عبدلله و علی الارواح التی حلت بفنائك

علیك منی سلام الله ابدا ما بقیت و بقی اللیل و النهار و لا

جعله الله اخر العهد منی لزیارتكم

السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین

و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین