اگر ما انسانها بتوانیم سطح توقعات خویش را پایین آورده و قناعت را سر لوحه زندگی خود سازیم و هر چيزي را با توجه به امكانات و مقتضيات زمان و مكاني كه در آن هستیم بپذيریم .و هر كسي را همانگونه كه هست بپذيريم و دوست داشته باشيم. هيچگاه در آينده دچار افسردگي ، یاس،ناامیدی و استرسهای جورواجور نخواهیم شد .هر كسی با توجه به افكار و احساسات و نوع زندگی كه دارد دارای آرزوهایی است كه دوست دارد در هر صورتی به آنها دست یابد .چون یاد نگرفتیم و یادمان ندادند و نمی خواهیم كه یاد بگیریم .چگونه بر روند زندگی خویش مدیریت كنیم و از امكانات ،زمان،مكان و پتانسیل هایی كه هم اكنون در اختیار داریم بهره درستی ببریم .قطعا نخواهیم توانست برای آینده خویش تصمیم های قاطع و درستی بگیریم .اگر كمی با دقت به گذشته خویش بنگریم در می یابیم زمانی را كه الان در آن هستیم و امكاناتی را كه در اختیار داریم سالها قبل جزو آرزوهایی بودند كه در ذهن خویش دست یافتن به آن را محال می دانستیم. ولی این خاصیت انسان است كه به شرایط عادت می كند و فراموشكار بسیار قدری است . آری هیچگاه خدا را به علت اینكه ما را كمك كرده تا به آرزوهای چند سال قبلمون كه الان دست پیدا كردیم شكرگزاری نكردیم و اصلا صلاح نمی دونیم كه شكرگزار باشیم زیرا تصورمان اینست كه همه چیز را خودمان و با اراده خودمان بدست آوردیم غافل از اینكه سلامتی بزرگترین نعمتی را كه خدا بما ارزانی داشته و چه افرادی آرزوی یك ساعت داشتنش را دارند را داریم و بسیار بی توجه از كنار آن می گذریم و بدنبال چیزهای پوچ و بی اساس می گردیم وفارغ از اینكه اگر تنها و تنها یك شب از سردرد یا دندان درد و یا دل درد تا صبح نتوانیم ساعتی بخوابیم آنوقت است كه هر چیز و هر آرزویی از سرمان آنگونه بیرون می رود كه بزرگترین آرزویمان فقط دست یافتن به همون سلامتی بوده كه تا شب قبل داشتیم.
تا كی ما انسانها قرار است اینگونه عمل كنیم .تا كی قرار است نعمت سلامتی هم اكنون خویش را با استرس های داشتن آینده ای كه اصلا نمی دانیم ثانیه ای بعد نفس خواهیم كشید یا نه تحت تاثیر قرار دهیم.تا كی قرار است به آینده ای كه می تواند با تنها یك اتفاق كوچك همه آنچه را كه سالیان سال بدستش آورده بودیم را نقش بر آب كند دل ببندیم. و بر داشتن یك سری چیزها در آینده اصرار بورزیم.
از زمانی كه توانستم فكر كنم و زندگی و مسایل آن را تجزیه و تحلیل كنم تا این زمان كه سن و سالی ازم گذشته و كمی تجربه كسب كردم هر چند سال یكبار كه بر تجربیاتم افزوده شده نوع نگرش به آینده و آرزوهایی كه از خدا طلب كردم تغییر كرده است . با گذشت زمان و جابجایی در مكان فهمیدم كه خیلی از آرزوهای سالهای قبلم چیزهایی پوچ و بی اساس بوده كه با تغییر احساسم و تغییر مكانی كه در آن بودم آنقدر بی ارزش شد كه حتی دوست نداشتم لحظه ای به آن فكر كنم .
همیشه برایم سوال بوده و بدنبال این بودم كه چرا اینگونه آرزوها را می بایست دنبال می كردم .زندگی و جبر روزگار به من فهماند كه چرا ؟؟آری فهمیدم كه شرایط روحی و روانی ام.شرایط محل سكونت و محیطی كه در آن هستم بیشترین تاثیر را در روند انتخاب آرزوهایم داشته است .بعد از مدتها با تغییر احساس و محل زندگیم متوجه شدم كه این آرزوها همانهایی نیست كه آن احساس رضایت واقعی را در من ایجاد كند .فهمیدم كه می توانم با عوض كردن احساس خود درجه خوبی و بدی یك آرزو را تغییر دهم و بسمت خوب یا بد پیش ببرم فهمیدم كه با تغییر محل زندگی خویش آرزوهایم نیز عوض می شود.
تمامی این تجربیات مرا به یك نكته بسیار مهمتر رهنمون ساخت . آن اینكه
من بر اساس فاكتورهایی كه تغییر پذیر بودند تصمیم گرفتم و آرزوهایم و زندگی ام را برنامه ریزی كردم . بر همین اساس آرزوهایم ناپایدار بوده و دستخوش تغییر شده اند(آن چیز را كه نپاید دلبستگی را نشاید)یعنی آن چیز را كه پایدار نیست صلاح نیست كه به آن دل ببندیم من به آن دلبسته بودم
. در زندگی سعی داشتم كه همه چیز و همه كس را دوست داشته باشم و به همه اعتماد كنم . موفق بودم و توانستم چنین كاری را به بهترین نحو دنبال كنم ولی بزرگترین مشكلم این بود كه سطح توقعاتم بسیار بالا بود . حدود سالهای ١٣٨١ بود كه اینقدر از این نوع دوستی ها متضرر شده بودم كه از دوست داشتن و این حس بسیار ارزشمند نیز داشتم فاصله می گرفتم.آری بخود آمدم فهمیدم كه برای دوست داشتن و دوستی بيش از اندازه با آدمها باید از خودم و زندگیم و سرمایه ام و فكر و ذهن و زمان و خانواده ام و حتی آینده ام سرمایه گذاری كنم .در صورتیكه بسیاری از همون آدمهایی كه با جان و دل دوستشان داشتم حتی ذره ای برایم احترام و ارزش قایل نبودند. من هدفم اینجور چیزها نبود ولی فكر كه می كردم می دیدم خیلی سختی و مرارت می كشم تا به همه ثابت كنم كه دوستشان دارم و در انتها شاید تعداد اندكی از افراد چنین حسی را از من می پذیرفتند.و این برایم زجر آور بود . بدنبال راه حلی بودم تا بتوانم دیگر این شكستها را تجربه نكنم .ياد گرفتم كه با دور شدن انسانها از هم چقدر احساساتشان نيز دور شده و دوستي هاشون بدست فراموشي سپرده مي شود.فهمیدم كه اگر سطح توقعاتم را پایین بیاورم .احساسم نسبت به این مسایل كاملا عوض می شود واینگونه عمل كردم و تا بحال نیز سعی داشتم اینگونه باشم.
آری دوستی با انسانهایی كه شرایط روحی و روانی اشان هر روز صبح كه از خواب بیدار می شوند می تواند طبیعی و یا بسیار بد باشد كاری بسیار دشوار است .***اصلاحيه****( فقط صبر-اين روزها را همه ما انسانها داريم حتي خودم نيز گاهي اينگونه هستم)
دوستی با انسانهایی كه تغییر محل زندگیشان می تواند بر احساساتشان تاثیر گذار باشد بسیار بسیار پیچیده است. **اصلاحيه*(فقط صبر-ولي بايد احساساتشان را بپذيرم و صبر كينيم تا زماني كه به حالت عادي خويش برگردند البته به گذشت زمان نياز دارد))
دوستی با انسانهایی كه حرف تا عملكردشان بسیار فاصله دارد بسیار سخت است**اصلاحيه**(فقط صبر-ولي بايد كمكشان كنيم تا زماني كه علتش را پيدا كرده و اصلاحش كنند))
دوستی با انسانهایی كه آرزوهایشان هر چند ماه یكبار می تواند عوض شود چه سخت است.**اصلاحيه**(فقط صبر-ولي بايد در رسيدن به آرزوهايشان كمكشان كنيم تا دريابند كه همه چيز رسيدن به آرزو نيست)
آری سازگار كردن انسان با روحیات و احساسات درونی دوستانی اینگونه چقدر سخت است.**اصلاحيه**(فقط صبر-ولي بايد بپذيريم كه هر كسي اختيار اعمال خويش را دارد)
تا چه اندازه انسان می تواند انعطاف داشته باشداگر قوانین فنر و ضریب سختی آن را خوانده اید و یا می دانید همان فنر كه بسیار بسیار سخت است نیز تا اندازه ای می تواند انعطاف داشته باشد و از ظرفیتش كه فراتر رفت از هم می پاشد مگر ما انسانها چقدر تاب و تحمل داریم؟؟؟؟؟؟***اصلاحيه***(فقط صبر -آنقدر بايد انعطاف پذير ي داشته باشيم وگاهي لازم است كه بشكنيم و خودمان را خورد كنيم تا آن فرد به انسانيت و وجود واقعي خويش پي ببرد)
جبر روزگار و گذشت زمان به من فهماند كه انسانها را نه بخاطر خودشان بلكه بخاطر انسان بودنشان باید دوست داشته باشم و از آنها هیچ گونه توقعی نداشته باشم تا هرگز نه افسرده شوم و نه غمگین و نه كارم به جایی برسد كه فكر كنم به انتهای دنیا رسیدم ولی آنهایی كه برایم اهمیت داشتند امتحانشان می كردم.
فهمیدم كه ما انسانها بعضی از دوستی هایمان از روی اجبار است. ولي نكاتي كه از اين دوستي هاي اجباري فرا مي گيريم ارزش دارد و به آن مي بايست اهميت بدهيم. زمانی كه وارد مدرسه می شویم مجبوریم كه با افرادی كه باهاشون سر و كار داریم دوست بشیم حالا با یه سری از افراد كه تقریبا باهامون همفكری بیشتری دارند بیشتر دوست میشیم ولی این دوستی ها بعد از فراغت از تحصیل براحتی دستخوش تغییر قرار می گیرند تو دانشگاه هم همینه ولی اونجا چون آدمها یه ذره پخته تر هستند شاید دوستی ها برای چند سالی بعد از تحصیل پایدار می مانند .بهترین دوران برای ما
پسرها دوران سربازیه زمانی كه همه غرورت را باید زیر پا بگذاری و چه خوب غرورت و شخصیتت را می شكنند اونجا وقتی یه دوست پیدا می كنی فكر می كنی دیگه مثل این آدم هیچ كجای دنیا نیست و واقعا هم نیست ولی برای زمانی كه فقط تو اون شرایط هستی مثل این آدم كنارت نیست و مهمه اينه كه ازش چيزهايي ياد بگيري كه به كارت بياد . وقتی بیرون از اون شرایط كه می آیی بسیار بسیار انسانهایی بهتر و والاتر از او هستند
من یاد گرفتم كه در زندگی ام همیشه شرایط یكسانی نداشته و نخواهم داشت به این علت كه انسانم و جایز الخطا و زمانی من شاید در بدترین شرایط روحی و روانی قرار داشته باشم و احساسات و امواجی كه به اطرافم منتشر میكنم اصلا مناسب نباشد باید فردی كه بعنوان دوستم قلمداد می شود. ضمن پذیرش من مرا كمك كند تا به شرایط طبیعی ام باز گردم .
دوست آن است كه گیرد دست دوست در پریشان حالی و درماندگی.
آری دوستان خوب برای من كسانی هستند كه خودشان را خوب شناخته باشند خدا را خوب شناخته باشند و سعی كنند كه بمن نیز كمك كنند تا خدا را بشناسم .بمن اعتماد كنند و من نیز به ایشان اعتماد داشته باشم و عملا ثابت كنیم كه اعتماد داریم .حرفهایمان با عملكردمان كاملا یكی باشد .سخن گفتنمان براساس عقل و منطق باشد.سعی كنند كه من را نیز بشناسند و من نیز سعی كنم كه یكرنگ باشم و به ایشان كمك كنم كه مرا خوب بشناسند تا در مواقع لزوم بتوانند به كمكم بشتابند. وگرنه زمانی كه یك دوست از احوالات درونی من هیچگونه اطلاعی نداشته باشد چگونه خواهد توانست مرا یاری كند .اگر هم كمك كند نه تنها شرایط را بهتر نخواهد كرد شاید بدتر نیز بشود. ولی یك سوال اساسی
آیا چنین افرادی وجود دارند؟؟؟؟؟؟؟آيا كسي وجود دارد كه با تمامي زواياي شخصيتي و دروني من كاملا آشنا باشد و در هر زماني نيازهايم را پاسخگو باشد و مرا راهنمايي كند و يا مرا كاملا درك نمايد؟؟؟؟؟؟
تمامي افرادي كه در كنار ما هستند جزو بهترين دوستانمان هستند اگر خودمان بخواهيم ولي هرگز از خود ما بيشتر در مورد خودمان وشخصيتمان نمي دانند و شايد حتي به اندازه خودمان نيز ما را نشناخته باشند.ولي هيچ كس نيست كه بتواند كاملا ما را درك نمايد بجز يك كس و اوست كه يكتاست .بر همه چيز و همه كس احاطه كامل دارد و از آينده خبر دارد.
از اين دست افراد كه دوست خوب باشند زيادند در صورتيكه من و ما بتوانيم عادت كنيم كه هرگز و در هيچ زماني از افراد توقع نداشته باشيم.و در ضمن براي دوستي با هر كسي سطح و درجاتي برايش مشخص كنيم .ولي اتمام حجت بكنيم كه اگر زماني پايشان را از گليم دوستي درازتر كردند منتظر عكس العمل قاطع باشند و به آنها ثابت كنيم كه (هر آنچه را كه براي خود نمي پسندند براي ديگران نيز نپسندند...وآن چيز را كه براي خود مي پسندند براي ديگران نيز بپسندند)
آري خودم بودم كه تمامي اين مشكلات را براي خودم بوجود آوردم . و تنها خودم هستم كه مي توانم از اين پس با بدست گرفتن افسار احساساتم همه چيز را به خوبي و خير به اتمام برسانم
*** دوست واقعی فقط و فقط خداست ولي دوستان خوب زياد هستند كه انسان را به دوست واقعي (خدا)نزديك ميكنند
آری: التماس (فقط جهت امور مادي و دنيوي )به خلق ذلت است اگر برآورده شود منت است اگر برآورده نشود خفت است ولي التماسي كه به خدا نزديكمان كند در هر دوصورت مقدس است
التماس به خدا (هم دنيوي و هم اخروي ) لذت است اگر برآورده شود رحمت است و اگر برآورده نشود حكمت است
اوست كه واقعا ما را دوست دارد.اوست كه اگر واقعا دوستش داشته باشم . بالاترین لذتها را درك خواهم كرد او ست كه مرا از زمانی كه متولد شدم بسیار بسیار دوست داشته ولی من نمی دانستم و جالبتر اینكه اینقدر بهم لطف داشته و مرا از گرفتاری ها نجات داده ولی حتی برای یكبار به رویم نیز نیاورده و من اینقدر بد كردم و بدی داشتم با تمامی این اوصاف هرگاه كه احتیاجش داشتم و صدایش كردم حاضر بوده و كمكم كرده چون یكتاست و همتایی ندارد و بر همه چیز قادر بوده و قدرتش بالاترین قدرتهاست و همه چیز از اوست و تغییر پذیر ی در او نیست وهمیشه پایدار است دوستی ام نیز پایدار خواهد بود و می توانم از او هر چیزی را طلب كنم و هیچگاه نه افسرده می شوم و نه از دوست داشتنش دلگیر خواهم شد و تنها اوست كه فقط بهم گوش داده و هر چیز كه به من می دهد به رویم نمی آورد تنها اوست كه همیشه و در همه حال مواظب من بوده و هست و من بهمین علت مدتهاست كه انسانهایی را دوست دارم كه با بهترین دوستم (خدای بزرگ) دوست هستند تا خدا ازم راضی باشه و دیگر هیچ توقعی از انسانها نداشته و نخواهم داشت و امیدوارم كه خدای رحمان مرا كمك كند تا در این راه ثابت قدم باشم .
آری بارها به افرادی دل بستم و تا انتهای عشق را رفتم ولی اینقدر با غرور كاذب و بیجای آن افراد مواجه شدم كه حتی از خودم متنفر شدم و بارها حسرت خوردم كه چرا چنین كردم كه انتهایش پوچ پوچ باشد آنقدر پوچ كه زخمهایی كه بر دلم بر جای گذارده هنوز هم التیام نیافته است ولی بالاخره با اینگونه زخمها توانستم بهترین دوستم و واقعی ترین دوستم را پیدا كنم .خدایا شكرگزار تمامی نعمت هایی ات هستم كه به من ارزانی داشتی و هیچگونه منتی بر سرم نگذاشتی .سلامتی را تو بهم دادی ولی من بدنبال دوستی با چیزهای دیگر بودم .همه چیز بدست توست ولی من از افراد فانی درخواست میكنم.معشوقه واقعی تویی و من بدنبال چیزهای پوچ می گردم
خدایا به گذشته ام كه می نگرم می بینم اینقدر بهم لطف داشتی كه هر چی آرزو داشتم بهم دادی ولی حتی برای یكبار شكر گزارت نبودم خدایا ظرفیت بعضی از آرزوهایم را ندارم و خودم را گم كرده ام . هر چی خواستم بهم دادی ولی باید یاد بگیرم كه سطح آرزوهایم را نیز تا حد معقول پایین بیاورم تا وقتی كه منو به آرزوهایم می رسونی بتونم حق اون را ادا كنم ولی بعید می دانم كه بتونم شكرگزارت باشم .خدایا هر چه كه دارم و هر چه كه آبرو و یا احترام دارم همه به این علته كه منو دوست داشتی .خودم هیچ نیستم و هیچ نخواهم بود در پیشگاهت. مرا به سمت و سویی سوق بده كه هیچگاه سرافكنده و پشیمان نشوم.
حتی نمی دانم كه ثانیه ای دیگر وجود خواهم داشت یا نه ولی اگر قراره كه باشم بهترین تقدیر را برایم رقم بزن كه بتونم فقط و فقط رضایتت را جلب كنم.دیگر برایم مهم نخواهد بود كه چه می شود و یا چه خواهد شد هر چه می شود فقط بدست تو باشد . خدایا بحق عظمتت كمكم كن
خدایا دوستت دارم .
(اصلاحيه )%%%%%%%%%%%ًًًًًًًًًًًًًًًًًً##########،،،،،،،،،،،،،،%%%%%%%%%%%%%%%%
اين خود من هستم كه مي توانم تمامي دوستانم را خوب ترين و بهترين بدانم
براي بهترين دوست بودن بايد صبرو فقط صبر و بسيار بسيار صبور و هميشه ساكت و هميشه گوش باشيم و زبان نداشته باشيم.ولي سكوت و صبر ما معني دار باشد. سكوتي كه از هر فريادي بلند تر باشد.
آنهایی كه نقاب ندارند بهترین دوستان من هستند
آنهایی كه حرفی نمی زنند ولی اگر بر زبان می آورند عمل می كنند بهترین دوستان من هستند
آنهایی كه فقط و فقط از خدا در خواست میكنند بهترین دوستانم هستند
آنهايي كه واقعي ترين دوستم را دوست داشته باشند جزو بهترين دوستانم هستند
آنهايي كه محبان در گاه خدا را دوست بدارند بهترين دوستانم هستند
آنهايي كه بدرگاه خدا مقام و منزلتي دارند بهترين دوستانم هستند
آنهايي كه تلاش ميكنند كه بدرگاه خدا ايمانشان را هميشه حفظ نمایند بهترین دوستانم هستند
دوستان خوب آنهايي هستند كه به ما بفهمانند كه چه كسي هستيم و نگران هميشه بهترين بودن ما هستند نه هم اكنون ما.
هر كسي كه مرا كمك كند تا بسمت هدفهاي متعالي خويش گامي درست بردارم بهترين دوستم خواهد بود
هر كسي كه مرا كمك كند تا چيزي بياموزم .بهترين دوستم خواهد بود
هر كسي كه چشمانم را اشكبار كند و از اين اشك بخودم بيايم و بقيه عمرم را دريابم . بهترين دوستم خواهد بود
هر كسي كه تنها لبخندي بر لبانم بنشاند تا لحظه اي از فكر اين دنياي فاني بيرون آيم . بهترين دوستم خواهد بود
هر كسي كه حتي لحظه اي نگاهش را به سوي من برگرداند جزو بهترين دوستانم خواهد بود
هر كسي كه سلامم كند بهترين دوستم خواهد بود
هركسي كه جواب سلامم را بدهد بهترين دوستم خواهد بود
آري از اين پس همه و همه انسانهاي مسلمان در هر كجاي اين دنياي خاكي از بهترين دوستان من هستند . ولی واقعی ترین دوستم فقط و فقط خداست و بس
دوستان خوب هميشه در كنارمان حاضر نيستند و اگر هم باشند حضورشان را بخوبي درك نخواهيم كرد. چون آنقدر بزرگ منش و سر به زير هستند كه خاموش و صبورند. زباني در دهان خويش ندارند . و هيچگاه نخواهند داشت و اينقدر در حق ما خوبي كردند و فقط خوبي كردند كه به خوب بودنشان عادت كرديم و با عادت شدن اين خوبي بدست فراموشي سپرديمشان. ولي هنگامي كه از دستشان مي دهيم تازه مي فهميم كه چه مرواريد گرانبهايي بودند . شايد زمانهايي از بعد مسافت از ما خيلي دور باشند ولي لحظه اي كه كنارمان هستند .برترين لحظاتمان را تجربه خواهيم كرد.كه شيريني اش را ساليان سال در ذهنمان ماندگار خواهند كرد. آري آب در كوزه و ما گرد جهان مي گرديم.زماني كه از پرواز در روياهاي خيالي مان خسته شديم و فرود آمديم تازه مي فهميم كه چه دوستان خوبي كنارمان بودند و هستند كه ما قدرشان را نداريم.مادر .پدر.برادر .خواهرو................در هر صورت همه خوبند اگر ما خوب ببينيمشان و اين تنها با پايين آوردن سطح توقعات ما امكان پذير است كه همه را خوب ببينيم آري دوستان خوب همه جا هستند و هر كسي در حد خود دوست بسيار خوبي است .
هيچگاه و حتي براي زماني كوتاه ارزش ندارد كه دل كسي را به درد آوريم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
هر چه باشد زماني فرا خواهد رسيد كه با تمام اين ذهنيا تم زير خروارها خاك آنچنان به دست فراموشي سپرده شوم. آري زماني فرا خواهد رسيد كه با تمام اعتبار و پست و مقام و دغدغه و كبكبه و ........ فقط بروي سنگ قبرم نوشته شده باشد ..............................
مرحوم حسني .....متولد ..................... وفات.............
و ديگر هرگز ننويسند براي انسانهايي كه شايد از كنار قبرم گذر كنند كه شايد آنرا بخوانند و شايد حتي نگاهي هم نكنند...........
كه آرزويم چي بود...
ودوستانم چه كساني بودند......
و چگونه فكر مي كردم.....
*******************************************ولي دنيايي ديگر از من خواهند پرسيد......................................
كه آرزويم چي بود.......
دوستانم چه كساني بودند.......
به چه كساني عشق ورزيدم.........
و چگونه فكر مي كردم.....................
و چگونه عمل كردم.....................
آنجاست كه تنهاي تنهاي هستم و فقط عملكرد خودم هست كه مي تواند به ياريم بشتابد و ديگر هيچ هيچ.............................
آنقدر تنها و بي كس كه حتي گنجشككي نيز دمي بر مزارم ننشيند كه آوازي سر دهد و قطره باراني نيز آرزو نكند كه آرامش يابد.و هيچ چشم و ذهن و دستان گرمي نوازشم نكند. و هيچ رهگذري حاضر نباشد كه لحظه اي بر مزارم گذر كند واي چه زود فراموش شد حسني ..............................
آري تنهاي تنها با تمامي آرزوها و تفكرات و روياها. وچه زود و با تغيير مكاني ١.٥ متري به زير خروارها خاك چه زيبا فراموش مي شوم و چه فراموش شدني ...................
و سكوتي سرد و حسني تنهاي تنها.......................................
و شايد لحظاتي ديگر اينگونه شود..................
خدايا به عظمت كبرياييت قسم كمكم كن كه همه جا تو را داشته باشم و لحظه اي مرا به خود وامگذار.....................
نویسنده -حسنی-يكي از مديران وب سايت